Road trip στην Αραβική Χερσόνησο (part 1)

Τρεις φίλοι, δυο σκηνές κι ένα τζιπ

IMG_3670

Ελεύθερο κάμπινγκ στο Ομάν; Βόλτες δίπλα σε αγριοκάτσικα; Βουτιά στον Ινδικό Ωκεανό; Off-road βόλτες με νοικιάρικο τζιπάκι στην έρημο; Αυτό το ταξίδι τα είχε όλα, και πολλά παραπάνω. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Κάποια στιγμή αποφάσισα να επισκεφτώ τον φίλο μου Ι., ο οποίος βρισκόταν στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, και πιο συγκεκριμένα στο Άμπου Ντάμπι, όπου ολοκλήρωνε το μεταπτυχιακό του. Το είχαμε συζητήσει πολλές φορές, αλλά θες η απόσταση, θες το κόστος με αποθάρρυνε από το να πάω και στρεφόμουν σε πιο κοντινούς και -θεωρητικά- οικονομικότερους προορισμούς εντός Ευρώπης.

Παρένθεση: έχοντας συμμετάσχει ως φοιτητής στο καλύτερο πρόγραμμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης που έχει υπάρξει ποτέ, το Εράσμους, είχα καταλάβει ότι τα ταξίδια δεν είναι κάτι τόσο μακρινό, δύσκολο ή ακριβό όσο πίστευα, και όσο πιστεύουν όσοι δεν έχουν ζήσει την εμπειρία Εράσμους. Αρκεί να έχεις την πρόθεση, τον χρόνο, ένα μικρό κεφάλαιο και φίλους που να θες να επισκεφτείς. Τα αεροπορικά ταξίδια έχουν πέσει πάρα πολύ σε κόστος, κυρίως εντός Ευρώπης, ενώ η διαμονή μπορεί να είναι από πολύ οικονομική (χόστελ) έως και δωρεάν (φιλοξενία). Με βάση αυτές τις βασικές αρχές μπορείς να επισκεφτείς πολλές χώρες εύκολα και οικονομικά, με έναν τρόπο που θα σε βοηθήσει να κάνεις νέους φίλους, τους οποίους μπορείς με την σειρά σου να προσκαλέσεις στη χώρα σου, δημιουργώντας μία σύνδεση μεταξύ σας και κερδίζοντας καινούργιες εμπειρίες. Κλείνει η μεγάλη παρένθεση.

DSCN1241

Μια μέρα λοιπόν, κι ενώ σχεδίαζα το επόμενο ταξίδι μετά από μερικούς μήνες, σκέφτηκα ότι είχα δει το μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης και θα ήθελα να ζήσω κάτι διαφορετικό. Άλλωστε, πόσο συχνά θα είχα μια τέτοια ευκαιρία στη ζωή μου;; Έτσι επικοινώνησα με τον φίλο μου, έμαθα πότε μπορούσε, κι άρχισα να ψάχνω φτηνά εισιτήρια. Τελικά βρήκα, μετά από πολύ ψάξιμο, με την Wizzair Βουκουρέστι-Ντουμπάι μετ’ επιστροφής με κάτω από 120 ευρώ. Έτσι άρχισα να μετράω τις μέρες μέχρι να φύγω, και να κανονίζω πως θα πάω και θα γυρίσω Βουκουρέστι (κάτι που τελικά αποδείχτηκε πιο δύσκολο απ’ ό,τι ακούγεται, αλλά αυτή η ιστορία θέλει ένα άρθρο μόνη της).

Τελικά ήρθε η μεγάλη μέρα που έφτασα στο Ντουμπάι! Έφυγα σχεδόν αμέσως για Άμπου Ντάμπι, αλλά η μία ώρα που πέρασα στο πιο διάσημο από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα με άφησε με το στόμα ανοιχτό. Μια υπερσύγχρονη πόλη στη μέση του πουθενά! Η ίδια εντύπωση ακολούθησε και στο Άμπου Ντάμπι. Οι ουρανοξύστες (μεταξύ των οποίων ο Burj Khalifa, ο υψηλότερος αυτή τη στιγμή παγκοσμίως), οι τεράστιοι αυτοκινητόδρομοι, τα πεζοδρόμια, ο φωτισμός, όλα ήταν τόσο φουτουριστικά που σχεδόν δεν το πίστευα. Όλα ήταν καινούργια, φωτεινά και πεντακάθαρα.

IMAG0172

Σύντομα όμως άρχισα να πιστεύω ότι κάτι έλειπε. Η πόλη παραήταν τέλεια. Δεν είχε χαμόσπιτα, γκραφίτι, ή μνημεία, εκτός κι αν μετράει κανείς τους ουρανοξύστες. Δεν είχε ιδιαίτερα μουσεία ούτε παραδοσιακά ανατολίτικα παζάρια ή φαγητά του δρόμου. Με δυο λόγια, αν και θα ήταν υπερβολή να πει κανείς ότι η πόλη δεν είχε χαρακτήρα, σίγουρα αυτός ήταν πολύ διαφορετικός από αυτόν που έχουμε συνηθίσει εμείς ως Ευρωπαίοι αλλά και εγώ ως ταξιδιώτης. Άρχισα λοιπόν να πλήττω. Ευτυχώς όμως ο Ι. τελείωσε τις ακαδημαϊκές του υποχρεώσεις και άρχισε το δεύτερο, συναρπαστικότερο μέρος του ταξιδιού μας: νοικιάσαμε ένα τζιπ και, μαζί με έναν ακόμη φίλο, αρχίσαμε ένα road trip στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, αλλά κυρίως στο γειτονικό Ομάν.

Το Ομάν συνορεύει με τα ΗΑΕ στα ανατολικά και την Υεμένη  στα δυτικά, ενώ ο μόνος βόρειος γείτονάς του είναι το Βασίλειο της Σαουδικής Αραβίας. Στα νότια βρέχεται από τον Ινδικό Ωκεανό. Διασχίσαμε σχεδόν αμέσως τα σύνορα, αν και πήρε λίγη ώρα μέχρι να βρει ο συνοριοφύλακας την Ελλάδα στον κατάλογό του. Κατόπιν μας συνεχάρη, καθώς είπε ότι στα 20 χρόνια που δούλευε εκεί, ήμασταν οι πρώτοι Έλληνες που περνούσαν οδικώς τα σύνορα. Μετά από αυτό το περίεργο καλωσόρισμα, μπήκαμε στο Σουλτανάτο του Ομάν. Μέσα σε 5 μέρες γυρίσαμε σχεδόν όλο το ανατολικό μέρος, καθώς δεν θέλαμε να πλησιάσουμε ιδιαίτερα στα σύνορα με την Υεμένη Λόγω του εμφυλίου πόλεμου.

IMG_3503

Αν στην αρχή πίστευα ότι το ταξίδι μας θα ήταν μια βαρετή πορεία μέσα από την έρημο, από βενζινάδικο σε βενζινάδικο, διαψεύστηκα πανηγυρικά. Βουνά, ακρογιαλιές, απέραντες εκτάσεις ερήμου και κοιλάδες που θύμιζαν αφρικανική σαβάνα εναλλάσσονταν μπροστά μας. Το ακούραστο τζιπάκι μας δεν μάσησε όποτε βγαίναμε μερικές ώρες εκτός δρόμου για να περιπλανηθούμε ή για να δούμε κάποιο φυσικό αξιοθέατο. Κάθε βράδυ ψάχναμε ένα κατάλληλο (και στεγνό!) σημείο για να στήσουμε τις σκηνές μας, κατά προτίμηση μακριά από τον δρόμο. Σκαρφαλώσαμε σε βραχώδη βουνά (ή πολύ ψηλούς λόφους) και ψάξαμε ερημικές παραλίες για να βουτήξουμε στον Ινδικό. Εκεί, ενώ απολαμβάναμε το μπάνιο μας, διαπιστώσαμε ότι η παλίρροια μας πήρε τα ρούχα, κι έτσι τα κυνηγούσαμε, ενώ από την παραλία μας κοιτούσαν απειλητικά κάτι τεράστια καβούρια. Ευτυχώς μπορέσαμε να τα φτάσουμε, αν και η μία κάμερα καταστράφηκε από τα νερά. Μετά από ατελείωτα χιλιόμετρα και μπρος-πίσω στην απέραντη έρημο, φτάσαμε στην πρωτεύουσα, Μουσκάτ. Το ταξίδι είχε φτάσει στη μέση του.

Συνεχίζεται…

guest-traveller2

One Comment Add yours

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s